به روزهای اوج خودم برگشته ام.  همان روزها که وقتی چشمانم را روی هم میگذارم آرزوی نیست شدن میکنم. دوباره هر روز درونم غوغاست در سرم هزاران جمله و داد و فریاد به پا میشود ولی دهانم به حرف باز نمیشود.باید به وقتش واو به واو حال این روزها را بنویسم اسمش را هم بگذارم بازگشت خاکستری! فعلا گیج و پراکنده ام.  + نوشته شده در شنبه بیست و دوم خرداد ۱۴۰۰ ساعت 10:3 توسط ca  | 

_ در خاکستری ترین دوران زندگیم به سر میبرم هرچند که تصور میکردم قرار است بهترین دوران باشد! حالا که این جملات را کنار هم میچینم بی میلی زیادی را در وجودم حس میکنم که همیشه بعد از یک تحول درونی برایم اتفاق می افتد. این روزها بیشتر از هر زمان دیگر به کشف خودم مشغولم و گاهی هم شگفت زده میشوم. گاهی فکر کردن به مسیری که در آن قدم گذاشتم بیش از هر چیز دیگر مرا از خود و تصمیماتم ناامید میکند. هرچند دیگر غیر از خودم، هیچ چیز برایم اهمیتی ندارد یا شایدم این چنین تصور میکنم. خودم! مگر چه مانده از خودم غیر از یک جسم متظاهر؟!..از این دلمردگیم، از این بی میلی و رغبت میترسم. + نوشته شده در پنجشنبه چهارم شهریور ۱۴۰۰ ساعت 5:36 توسط ca  |